Көпшілік қаржылық қиындықтың себебін табыстың аздығымен байланыстырады. Бірақ мәселе көбіне табыстың көлемінде емес, оны басқару тәртібінде жатыр. Айлық түскен соң ақша алдымен шығындарға кетеді: пәтерақы, несие, азық-түлік, күнделікті қажеттер. Ай соңында «жинақтаймын» деген ниет қалады, бірақ қаражат қалмайды.
Сондықтан негізгі қағиданы өзгерту керек: алдымен өзіңе төлеу. Яғни айлық түскен күні табыстың 10–20%-ын бөлек шотқа аудару, қалғанымен өмір сүру.Бұл әдістің маңызы — тәртіп қалыптастыру. Егер жинақ ай соңына қалдырылса, ол ешқашан тұрақты болмайды. Ал айдың басында автоматты түрде аударылған сома күнделікті айналымға түспейді. Ол шығын емес, болашаққа арналған қор.
Мысалы, айлық 200 000 теңге болса, 20 000–40 000 теңгені бірден бөлек шотқа аудару керек. Алғашқы айларда бұл сома жетпейтіндей көрінуі мүмкін. Бірақ тәжірибе көрсеткендей, адам қалған қаражатқа бейімделеді. Шығындар табысқа қарай емес, қолдағы сомаға қарай реттеле бастайды.
Бұл тәсілдің үш негізгі нәтижесі бар.
Біріншіден, қауіпсіздік қоры жиналады. Күтпеген жағдай — жұмыссыз қалу, денсаулық мәселесі, шұғыл шығын — қаржылық күйзеліс туғызбайды. Кемінде 3–6 айлық шығын көлемінде резерв қалыптасады.
Екіншіден, несиеге тәуелділік азаяды. Жинақ бар жерде шұғыл жағдайда қарыз алу қажеттілігі төмендейді.
Үшіншіден, психологиялық тұрақтылық пайда болады. Қолда қор бар екенін білу шешім қабылдауды жеңілдетеді. Ақша тек күнкөріс құралы емес, қауіпсіздік пен еркіндік факторы екенін сезіну қалыптасады.
Маңыздысы — пайыздың көлемі емес, тұрақтылық. 10% болса да, ай сайын үздіксіз аудару. Кіріс артқан сайын бұл үлесті көбейтуге болады, бірақ жүйе бұзылмауы тиіс.
Айлық түскен күн — тек табыс алынатын күн емес, қаржылық тәртіп қалыптасатын күн. Алдымен өзіңе төлеген адам ғана ұзақ мерзімде қаржылық тұрақтылыққа жетеді.