Саяси институттар құндылықтарға негізделеді

Кейінгі жылдары Қазақстан қоғамында ең жиі қойылып жүрген сұрақтардың бірі – біз қандай мемлекет құрып жатырмыз және ол қандай құндылықтарға сүйенуге тиіс деген сауал.

Бұл кездейсоқ емес. Өйткені тарих көрсеткендей, мемлекеттің беріктігі тек институттардың санына немесе заңдардың күрделілігіне емес, сол институттарды тірі ететін құндылықтар негізіне тікелей байланысты.

V Ұлттық құрылтайда сөйлеген сө­зінде Мемлекет басшысы Қасым-Жомарт Тоқаев: «Әділетті мемлекет – ең алдымен әділетті санаға сүйенген мемлекет» деп атап өтті. Бұл – бүгінгі саяси реформа­лардың түпкі философиясын ашып беретін тұжырым. Заң үстемдігі тек қа­ғазда емес, санада орныққанда ғана мемлекет пен қоғам арасында шынайы сенім қалыптасады.

«Құндылықтарға негізделген Конс­титуция құру керек», – деп айтып жүрміз. Сонда біз шынымен де ұлттық құн­дылықтардан ажырап қалдық па? Мен «ажырап қалдық» деп кесіп айтудан гөрі, ұлттық құндылықтар мен мемлекеттік институттардың арасындағы байланыс әлсіреді дер едім. Президент «Turkistan» газетіне берген сұхбатында: «Заң үстемдігі тек қағазда емес, санада орнығуға тиіс» деп өте дәл айтты. Бұл – мәселенің өзегін дөп басқан сөз.

Кейінгі онжылдықтарда біз инсти­туционалдық реформаларға көбірек мән бердік. Заң қабылдадық, құрылымдар құрдық, басқару модельдерін өзгерттік. Бірақ сол институттарды өміршең ететін моральдық-этикалық негіз екінші қа­тарға ысырылды. Нәтижесінде, заң бар, бірақ әділет сезілмейді; норма бар, бірақ сенім әлсіреді. Әлеуметтанулық зерт­теу­лерге сүйенсек, посткеңестік кеңістікте азаматтардың мемлекеттік институттарға сенім деңгейі орта есеппен 30-40 пайыз­дан аспайды. Бұл – құндылық пен инс­титут арасындағы алшақтықтың нақты көрінісі.

Конституция – құқықтық құжат қана емес, моральдық келісім

Әлемдік тәжірибеге қарасақ, ең тұ­рақты мемлекеттер Конституцияны тек құқықтық акт ретінде емес, қоғамдық ке­лісімнің моральдық негізі ретінде қа­былдайды. Германияның Негізгі заңында адам қадір-қасиеті «бұзылмайтын құн­дылық» деп бірінші бапта бекітілген. Бұл қағида неміс саяси мәдениетінің өзегіне айналды. Скандинавиялық елдерде Конс­титуция мемлекеттің азамат ал­дын­дағы жауапкершілігін де айқындайды. Мысалы, Финляндия Конституциясында мемлекеттің басты мақсаты азаматтың әлеуетін толық ашуға жағдай жасау деп көрсетілген. Соның нәтижесінде Фин­ляндия бірнеше жыл қатарынан әлемдегі ең бақытты ел атанып келеді.

Президенттің «Жаңа Конституция жазғанмен пара-пар өзгерістер» туралы айтуы да бекер емес. Бұл – форманы емес, мазмұнды өзгерту қажеттігін біл­діреді. Конституциялық комиссия, ең алдымен билік тармақтары арасындағы тепе-теңдік пен жауапкершілікке, адам мен мемлекеттің арақатынасына, жергі­лікті басқарудың дербестігіне, есептілік пен ашықтық тетіктеріне мән беруге тиіс.

Парламенттік реформа және саяси мәдениет

Президент ұсынған парламенттік реформа – еліміздің саяси дамуындағы маңызды кезең. Бірақ Парламенттің өкі­леттігін кеңейту оның автоматты түрде тәуелсіз саяси субъектке айналатынын білдірмейді. Тәуелсіздік – тек заңмен берілмейді, ол саяси мәдениетпен қалып­тасады. Мемлекет басшысының «Күшті Президент – ықпалды Парламент – есеп беретін Үкімет» формуласы осыны ай­қын көрсетеді.

Әлемдік тәжірибеде парламенті, шын мәнінде, ықпалды елдерде депутаттар Үкіметті жасақтауға, бақылауға және қа­жет жағдайда таратып жіберуге нақты ықпал етеді. Ұлыбританияда Үкімет ап­тасына бір рет парламент алдында есеп береді – бұл саяси дәстүрге айналған. Қазақстанда да Парламенттің күші Үкі­метпен шынайы пікірталас орнаған кезде ғана сезіледі.

Жаңа Парламент – жаңа жауапкершілік

Президенттің «Парламентте нағыз отаншыл, білікті азаматтар отыруға тиіс» деген сөзі – үлкен талап. Отаншылдық – ұран емес, кәсіби адалдық пен жауап­кершілік. Жаңа Парламент эмоциямен емес, дерекпен сөйлейтін, қысқамерзімді танымалдықты емес, ұзақмерзімді ұлттық мүддені ойлайтын орган болуы керек.

Дамыған елдерде парламент мүше­лерінің басым бөлігі – нақты салада тә­жірибесі бар адамдар. Канада парламен­тінде дәрігерлер, экономистер, мұ­ға­лімдер, жергілікті басқару саласынан шыққан мамандар көп. Бұл қабыл­дана­тын заңдардың өміршең болуына әсер етеді. Қазақстанға да қоғам сұранысын түсінетін, өңірді білетін, бюджетті сара­лайтын, әлеуметтік саясаттың салдарын болжай алатын депутаттар қажет.

Мемлекетшілдік – популизмнен бас тарту

Президенттің «Мен – мемлекет­шіл­мін» деген сөзі бүгінгі кезеңде айрықша мәнге ие. Мемлекетшілдік – популиз­м­нен бас тарту, қысқамерзімді ұпай үшін емес, ұзақмерзімді болашақ үшін жұмыс істеу. Ахмет Байтұрсынұлының «Ел бү­гіншіл, менікі ертең үшін» деген сөзі осы реформалардың рухымен үндес.

Бұл саяси реформалардан біз тез нә­тиже емес, дұрыс бағыт күтуіміз керек. Президенттің өзі айтқандай, реформа – марафон. Ең басты нәтиже – мемлекет пен азамат арасындағы сенімнің қалпына келуі. «Бізді естиді», «біздің сұраныс би­лік назарында» деген сезім пайда болған жерде қоғам да, мемлекет те нығаяды.

Қорытындылай айтқанда, мемлекетті ұстап тұрған – тек институттар мен ере­желер емес. Оны ұстап тұрған – құнды­лықтар, әділетке деген сенім және мем­лекетшіл жауапкершілік. Ұлттық құ­­рыл­­тай Қазақстанның дәл осы жолды таңдағанын көрсетті. Бұл – тарихи мүм­кіндік. Оны қалай пайдаланамыз – біздің саяси мәдениетімізге, ортақ санамызға және жауапкершілігімізге байланысты.

Бибігүл ЖЕКСЕНБАЙ,

Парламент  Сенатының депутаты,

Ұлттық құрылтай төрағасының орынбасары