Кеш мезгілі, үйде кітап оқып отырғанымда, сабақтан келген төртінші сыныптағы қызым сумкасын лақтырып жіберіп:
– Апа, естідіңіз бе? «Час пик» өліп қалыпты, – деді есіктен кірер-кірмес. Күндізгі күйбең тіршіліктен шаршап жатқан шешем жастықтан басын жұлқып алып:
– Қашан өліп қалыпты?.. – деді. Мен осы әңгімені естіген сайын еріксіз езу тартамын. Қызымның «Час пик» өліп қапты дегенін шешем байғұс Тасбике өліп қапты деп естіген екен. Шешемнің Тасбике деген жеңгесі болатын.
– Қашан өліпті? – деп қайталап сұрады.
– Кеше.
– Неден қайтыс болыпты, бишара?
– Білмеймін, әйтеуір үйінде атып өлтіріп кетіпті! – дейді қызым. Бірақ ол Тасбике емес, «Час пик» Влад Листьев туралы айтып жатыр. Шешем болса, жеңгесіне жанашырлық танытып:
– Ой-бай, онда ол мал ұрлап жүргендерге кездесіп қалған шығар?, –деп қызымнан сұрап қояды.
– Кім өлтіргенін ешкім білмейді.
– Қашан жерлейтін болыпты?
– Бес күннен соң. Шынында да, Влад Листьевті бес күн өткен соң жерледі. Барлық телеарна хабары тоқтатылып, марқұмның суретін эфирде көрсетіп, қаралы музыка ойнап тұрды.
– Әй, олардың дені сау емес шығар! Бес күнің не? Марқұм сасып кетпей ме?
– Білмеймін, қазір өзін теледидардан көрсетейін деп жатыр ғой, –дейді қызым асықпай.
– Ұрылар атып өлтірген қатынды неменеге теледидардан көрсетеді? – деп шешем ашуланып жүр. Қызым барып теледидарды қосып еді, марқұм Влад Листьевтің қара лентамен байланған суретін көрсете бастады. Денені шымырлатар қаралы әуен ойнап тұр.
– Міне, өлген осы «Час пик». Сол кезде барып шешем өлген Тасбике емес екенін көріп, көңілі орнына түскендей болды. Мұздай судан бір-екі ұрттап алған соң ашуланып қызыма ұрса бастады...
Мен болсам күлкіден бас көтере алмаймын. Сонан бері қаншама уақыт өтсе де, осы «Час пик» оқиғасы есіме түссе, еріксіз бір күліп аламын.